« Terug naar 'Onze veldwerkers'

Kimon Congo geboren

Beste mensen,

Kimon Congo is geboren! Na een aantal maanden van voorbereiding en gesprekken is het zo ver. En we zijn er blij mee!

De Democratische Republiek Congo

Voor de duidelijkheid: als we het hebben over Congo, dan bedoelen we de Democratische Republiek Congo, het voormalige Zaïre, met als hoofdstad Kinshasa. Niet te verwarren dus met het buurland Congo met de hoofdstad Brazzaville. Beide landen zijn genoemd naar de rivier de Congo, die de grens tussen beide landen vormt.

Nieuws

Als u het nieuws de laatste tijd heeft gevolgd, is Congo geen onbekend land voor u. In de achterliggende maanden is het land bijna dagelijks in het internationale nieuws geweest, omdat rebellen de oostelijke provincies onveilig maken. Op zich is dat niets nieuws. Al jarenlang wordt dit deel van Congo gekenmerkt door oorlog en geweld. Zelfs de 17.000 koppige VN macht ter plaatse kan daar niets aan veranderen.

Gevolgen

Natuurlijk heeft deze politiek instabiele situatie gevolgen voor de bevolking. Gezinnen worden uit elkaar gescheurd, kinderen worden gebruikt door de strijdende groepen, met de economie is het dramatisch gesteld. Daarnaast zoekt een eindeloze horde mensen een veilig heenkomen in de steden, op vlucht voor de wreedheden op het platteland. Eenmaal in de stad aangekomen, valt de realiteit tegen: er is voor zoveel mensen geen werk of een fatsoenlijk onderkomen te vinden. Duizenden kinderen belanden door al deze moeilijkheden op straat.

Onze geschiedenis

Samen met mijn man Elie wonen en werken we in dit land, om precies te zijn in de stad Bukavu (Zuid-Kivu). Afrika trok mij al sinds mijn kinderjaren. Tijdens mijn studie SPH (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) aan de CHE in Ede werd het verlangen om te werken onder mensen aan de rand van de samenleving steeds groter. Tijdens mijn eerste stage bij een opvang van het Leger des Heils in Rotterdam werd ik diep geraakt door de geestelijke, psychische en lichamelijke nood onder dak- en thuislozen. Daarna kwam ik in Kenia terecht, waar ik in de hoofdstad Nairobi onder straatjongens werkte. Tijdens een training die ik in 2006 in Congo volgde, begonnen we in Bukavu in samenwerking met een plaatselijke organisatie een project voor straatkinderen. In die periode ontmoetten Elie en ik elkaar. We waren beiden vanaf het begin betrokken bij het project voor straatkinderen. Elie is door zijn voorstudie pedagogiek en zijn studie projectmanagement een waardevolle aanvulling op ons team.

Ons werk

In het project vingen we jongeren op die al jarenlang op straat leefden. Na intensieve begeleiding werden dertien van deze jongeren herenigd met ouders of familieleden, die ter ondersteuning van hun gezin een microkrediet ontvingen. Deze kinderen werden allemaal ingeschreven op een basisschool dicht bij hun huidige woonplaats. Van vijf anderen konden we geen ouders of familieleden vinden. Zij wonen nu zelfstandig en werken in de ateliers die we voor hen opzetten: een naaiatelier en een metaalbewerkingatelier. We zijn de Heere dankbaar voor deze resultaten. Het was geen gemakkelijke opdracht om de geharde gasten ‘om te smeden’. Zonder Gods hulp was dat nooit gelukt. We kijken terug op een waardevolle en leerzame periode, voor de jongens en voor ons als werkers.

Kimon - Imado

Al die tijd hoefden we gelukkig niet zelf onze boontjes te doppen! Vanaf mei 2007 werden we hartelijk gesteund door Stichting Imado, die naast de fondsenwerving ook zorgde voor een steun in de rug. De soepele en warme samenwerking met Imado hebben we steeds gezien als een zegen van Boven! Toen na verloop van tijd onze visie en die van de plaatselijke organisatie steeds verder uit elkaar kwamen te liggen, zochten we een andere ‘paraplu’ om het project voort te zetten. Die paraplu vonden we in de vorm van stichting Kimon. Imado zal verdergaan als thuisfrontcommissie ter ondersteuning van ons werk, onder Kimon.

Centrum

Kimon Congo is dus geboren. En al hebben we nu een nieuwe naam, het werk dat ons vijfkoppig team verricht blijft hetzelfde: straatkinderen opzoeken en ze uitnodigen op ons centrum. Ze kunnen daar hun verhaal kwijt, krijgen een voedzame maaltijd aangeboden, wassen zichzelf en volgen lessen. Bijbelles maakt een vast onderdeel uit van het programma en ook in de andere lessen wordt de Bijbelse boodschap zoveel mogelijk verweven. Ons streven is dat een groep van tien kinderen na maximaal zes maanden een betere plaats vindt in de maatschappij. We kiezen voor een klein aantal omdat we dan alle kinderen persoonlijk kunnen leren kennen en naar een individuele oplossing voor ieder kind kunnen zoeken.

Nazorg

Daarnaast steken we veel tijd in de nazorg aan de kinderen die nu thuis leven. We proberen ieder gezin ongeveer één keer per maand te bezoeken. Zo’n bezoek neemt vaak veel tijd in beslag, omdat de mensen ver uit elkaar wonen. Tijdens deze bezoekjes vragen we hoe het gaat met het kind. Dat is per geval verschillend. Sommige kinderen zijn er zo weer aan gewend om thuis te leven, voor anderen kost het wat meer tijd en moeite. We praten met de ouders over de besteding van hun microkrediet. We proberen zoveel mogelijk positieve adviezen te geven, ook over de opvang en opvoeding van hun kind.

‘Kans van slagen’

In deze wereld is het belangrijk om hoge cijfers en resultaten te kunnen noemen. We streven naar de beste resultaten, maar zijn blij dat onze Werkgever cijfers niet zo belangrijk vindt en ons de garantie geeft dat Zijn Woord nooit ledig tot Hem weerkeert. Veel straatkinderen horen via het project over God en zijn Woord. Wie weet komt er een dag dat een kind zich herinnert wat hij heeft geleerd, en brengt dat hem bij zijn Schepper terecht. Deze innerlijke veranderingen kunnen we niet meten. Laten we dus niet naar de cijfers kijken, maar zien op de hoop die er is omdat we werken met de Landman, Die zijn oogst zo goed in de gaten houdt dat geen aar vallen zal zonder dat Hij het ziet.

Bukavu, Congo, Lies en Elie Mukuna-Adelaar