« Terug naar 'Onze veldwerkers'

Marianne van Helden

Wandelen op een voorbereide weg

Marianne van Helden, veldwerkster voor Kimon in Guinee-Bissau

Geboren:	25 oktober 1975 te Zwijndrechts
Opleiding:	Pabo
Werk:	onderwijzeres aan basisschool “In den Climtuin” te Rijssen
Uitgezonden:	augustus 2003 naar Guinee Bissau.

Met veel plezier stond ik in Rijssen voor de klas. Alle dagen waren druk bezet met voorbereidingen voor school. Op woensdagmiddag reed ik regelmatig naar Emmen om kinderbijbelclub te houden op de evangelisatiepost.
Toch was er iets dat me tegenhield om me definitief te vestigen in Rijssen. Een huis kopen of huren... nee, daar kon ik niet toe komen, want wat wilde de Heere dat ik zou doen? Onderwijs aan de kinderen in Rijssen en Emmen? Of had Hij een andere weg met me voor?
Een ding stond voor me vast: “Wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken, welke God voorbereid heeft, opdat wij in dezelve zouden wandelen.” (Ef 2:10)
Dat was en is de rust in mijn leven. De Heere heeft mijn levensweg al uitgestippeld en alles al voorbereid. Ik hoef er enkel in te wandelen!

Wie vertelt het de kinderen?

“Wat wil de Heere dat ik doe?” Dat bleef toch de grote vraag.
Het antwoord: Eenvoudigweg doorgaan met datgene wat de Heere op mijn weg plaatst. Totdat... er een Kimonkrantje in de brievenbus zat. Op de eerste bladzij een dringende oproep: “Wie vertelt het de kinderen?” Waar? In Rio… bij de straatkinderen. De indringende noodkreet liet me niet meer los. Wie vertelt aan hen het evangelie? Steeds moest ik er weer aan denken. Maar nee, zo ver weg van familie, vrienden… dat was te veel gevraagd. Uiteindelijk was het de Heere zelf Die duidelijk maakte dat ik die weg moest gaan. Iedereen loslaten, achterlaten, maar …“Hij is het die ons Zijn vriendschap biedt.” (Ps 103:5) Als Hij meegaat, kun je alles achterlaten. Wat een troost!

Stoute schoenen

Zodoende heb ik de stoute schoenen aangetrokken en een sollicitatiebrief geschreven. Uiteindelijk is het niet Rio de Janeiro geworden, maar Guinee-Bissau. Niet werken onder de straatkinderen, maar onder de koeienjongens. Niet in een grote wereldstad, maar op het platteland.

Mijn werk

Een van de onderdelen van mijn werk is kinderevangelisatie. Ik heb in de dorpjes een paar kinderbijbelclubs opgezet. De jongeren van de kerk moeten nu zelf leren hoe ze een club moeten leiden. Samen het bijbelverhaal voorbereiden, om de beurt vertellen en feedback geven. Het valt nog niet mee. Samen lezen we het bijbelgedeelte door en stap voor stap bekijken we waar het over gaat. Soms begrijpen ze gewoon niet wat er staat. Maar samen komen we er, met de hulp van de Heere, uit. Zij kunnen in ieder geval lezen. Gods woord is voor hen toegankelijk. Voor zoveel anderen is het zelf kunnen lezen nog een droom. 75% van de bevolking kan niet lezen en schrijven. Voor deze mensen is Gods woord nog niet toegankelijk. Daarom houd ik mij ook bezig met het coördineren van alfabetiseringswerk, in samenwerking met de lokale kerken. Op een wonderlijke manier is die samenwerking tot stand gekomen. Op dit moment houden we ons bezig met het ontwikkelen van alfabetiseringsmateriaal in verschillende stamtalen, het opzetten van een training voor alfabetiseringsleerkrachten en het stimuleren van het bijbellezen in de eigen taal.

Getrouw

De Heere geeft steeds weer kracht en wijsheid. Hij maakt Zijn Woorden waar. “Hij die u roept, is getrouw, die het ook doen zal!”