Laatste nieuws GoeieHoop, Oktober 2009

Soms is het nodig om eerst even rustig te gaan zitten en te bedenken wat voor jullie in Holland belangrijk en interessant is om te lezen over ons werk hier in Zuid-Afrika. Na 2,5 jaar zijn we zelf zo gewoon geraakt aan alles dat ik me eerst even in mijn laatste nieuws moet verdiepen en me in jullie, als lezers in Holland, moet verplaatsen.

Eerst maar iets over ons werk. De bouw van het nieuwe opvanghuis verloopt nog steeds erg voorspoedig. We hopen over een goede maand te verhuizen. Het is erg mooi en gezellig geworden. De Goeie-Hoop-kinderen zijn vreselijk enthousiast over hun nieuwe “home”. Erwin en ik hebben gewoekerd met jullie giften. We hebben geprobeerd om met zo min mogelijk geld een kwalitatief verantwoord gebouw neer te zetten. Door materialen qua kleur en vorm goed op elkaar af te laten stemmen is het al met al een gebouw geworden wat een warm welkom uitstraalt. Dat de kinderen zo enorm uitzien naar de verhuizing en trots zijn op hun nieuwe home maakt ons hart dankbaar. Het was onze bedoeling om een “thuis” te bouwen en geen “instelling”. Dat is dus gelukt….

Erwin is op dit moment in Kaapstad om tafels, stoelen en bedden te bestellen. We hebben een meubelfabriek bereid gevonden om tegen inkoopprijs aan ons te leveren. Ook andere leveranciers hebben hun steentje bijgedragen in de vorm van kortingen. Daar zijn we blij mee want er is nog aardig wat geld nodig voor de inrichting. Denk aan keukengerei, beddengoed, gordijnen, meubels, terreininrichting, hekwerken enz. We hebben nog ruim een maand de tijd om het geld hiervoor bij elkaar te krijgen. Acties vanuit Nederland zijn dus nog altijd van harte welkom!

In het Goeie-Hoop-huis zijn we inmiddels gewend geraakt aan wisselingen. Hollandse vrijwilligers die komen en gaan maar ook kinderen die vrij plotseling vertrekken naar een pleegmoeder en andere kinderen die de vrijgekomen bedjes in het Goeie-Hoop-huis innemen.

Nog vrij onverwachts vertrok Themba naar zijn nieuwe pleegmoeder. Jullie weten hoe dit ventje veranderde in het Goeie-Hoop-huis. Toch was voor allemaal duidelijk; het is en blijft een echte Xhosajongen die ondanks zijn angst om terug te keren naar de krottenwijk, verlangde naar “het leven op straat en de gewoonten van de Xhosamensen”.
De Social Worker ontdekte familie van hem, een tante met 2 eigen kinderen, die bereidt bleek voor Themba te gaan zorgen. Na een kennismaking met zijn tante, waarbij Themba schuw en bang achter mijn rug probeerde weg te kruipen, volgde een week waarin we hem voorbereidden op een voorgoed vertrek uit het Goeie-Hoop-huis. Themba’s grootste angst was een confrontatie met zijn vader die iets verderop in de krottenwijk woont. De wonden en herinneringen aan mishandeling waren nog te vers. Gelukkig heeft hij zich over deze angst heen kunnen zetten en gaat het goed met hem bij zijn tante. Wel bezoeken we hen regelmatig om te kijken of alles goed gaat en wordt hij wekelijks gecoacht door zijn Social Worker. Het is en blijft een ventje wat heel veel aandacht en sturing nodig heeft. Gelukkig kon hij op dezelfde school blijven wat voor hem structuur en veiligheid biedt.
Dat hij goede herinneringen bewaart aan zijn tijd bij ons bleek uit het volgende. Op een dag stond hij met een vriendje voor het hek bij het Goeie-Hoop-huis. Hij had een gevaarlijke en lange tocht door de krottenwijk en nog een dorp ondernomen om zijn vriendje te wijzen waar hij had gewoond! We zagen weer even de “oude Themba”. In zijn enthousiasme was hij onhandelbaar, brutaal en luisterde totaal niet. Zijn tante was enorm opgelucht toen we hem weer veilig bij haar hadden afgeleverd. Er volgde een pittige Xhosa-toespraak en reken erop dat die afgestraft is door zijn tante voor deze onbezonnen daad!

We wisten al lange tijd dat Noah naar een pleegmoeder zou gaan. Al bijna een jaar wachtten we op de officiële overplaatsing door de rechter. Het duurde en duurde maar en telefoontjes vanaf onze kant leken niets op te leveren. Aan de andere kant was ik er blij mee dat alles zo langzaam verliep. Jullie weten dat Noah’s moeder haar oude leven als alcoholist vaarwel had gezegd en regelmatig haar zoontje op kwam zoeken in het Goeie-Hoop-huis. Bij ieder bezoek van haar “groeide” Noah. Hij was zo trots op zijn moeder en vertelde iedereen over “zijn mammie”. Iets wat een jaar terug nog ondenkbaar was. Toen wilde hij namelijk niets van haar weten!. Ons team ziet duidelijk de hand van God in dit alles. Niets gebeurt bij geval. Achteraf zijn we blij dat het een jaar heeft geduurd voordat Noah uiteindelijk naar zijn pleegmoeder ging. Nu heeft hij een band op kunnen bouwen met zijn eigen moeder en heeft zij de Social Workers ervan kunnen overtuigen dat ze nu al bijna een jaar niet meer drinkt en er hard aan werkt om haar zoontje terug te krijgen. Ze krijgt nu ook steun van de Social Workers terwijl ze een jaar geleden door hen “was opgegeven”.
Tot nu toe heeft Noah het langst bij ons gewoond en het was best wel even slikken om dit kleine mannetje met zijn rugzakje te zien vertrekken. Ik hoop jullie nog eens over hem te kunnen vertellen want we willen in ieder geval het contact met zijn moeder blijven onderhouden.

Inmiddels hebben weer 5 nieuwe kinderen hun intrede gedaan. Eerst Tonnie van 1 jaar en haar broertjes Tork van 3 jaar en Tammie van 5 jaar. Zoals alle kinderen hebben ook zij een eigen levensverhaal waarin het hun vooral ontbroken heeft aan veiligheid en goede zorg. Tonnie bleek een felle tante met een heel eigen willetje. Inmiddels loopt ze en lijkt ze iets rustiger. Tork was in het begin stilletjes maar veranderde al gauw in een heerlijk geboefte. Tammie is vooral erg lief. Hij zit graag op schoot en is dol op knuffelen. Hij geniet zichtbaar van alle aandacht en liefde die hij krijgt.
Deze kindjes zorgden trouwens nog wel voor een verrassing. Niet lang na hun komst ontdekten we minstens 10 cm lange wormen in hun luiers en onderbroekjes! Toen een vrijwilliger bij Tonnie een stukje papier uit haar mond zag steken en dit eruit wilde halen bleek ook dit een lange worm te zijn die ze eruit zat te kokhalzen.
Marianne moest op dat moment een werkstuk voor school maken over kinderrechten in Zuid-Afrika. Die wijsneus ontdekte in de documentatie die ik nog had liggen van de kinderbescherming, dat kinderen in Zuid-Afrika recht hebben op een ontwormingskuur!
Gelukkig hadden we dat recht al ingevoerd in het GoeieHoophuis…

Niet lang daarna arriveerden de zusjes Elmie van 8 jaar en Liza van 5 jaar oud. Ondervoed en verwaarloosd. Ze moesten op straat overleven en het is om stil van te worden hoe Elmie haarzelf en haar zusje Liza heeft opgevoed. Beleefd, gunnend naar andere kinderen en lief. Nu zegt dit niet alles en uit ervaring weten we dat achter deze correcte manieren een hoop verdriet schuilgaat. Vaak duurt het een tijdje voordat deze kinderen uit hun coconnetje kruipen en we een kijkje kunnen nemen in hun hart. Achter lief gedrag gaat vaak een hoop verdriet, eenzaamheid en angst schuil. Taak voor ons om veiligheid en geborgenheid te bieden zodat ze zich kunnen gaan uiten.

Het huis is weer vol met vrijwilligers en kinderen. Er is geen bed meer over. Tijd om te verhuizen want er is nog een kindje wat dringend een bedje nodig heeft in ons huis. Het is het zusje van Nadia. Er was vanaf de kerst al sprake van dat ze uit huis geplaatst zou worden bij haar moeder. Maar…..haar moeder leek te veranderen. Dit kwam deels doordat zij zwanger bleek te zijn en zich toch wel verantwoordelijk ging voelen voor dit nieuwe leven. Ze begon te vechten tegen haar drankverslaving en werd vertrouwelijk over haar identiteit en persoonlijk leven. De Social Worker wilde haar nog een kans geven en nadat haar familie was opgespoord hoopten we dat zij en haar dochtertje Daisy (Nadia’s zusje) een nieuw bestaan kon gaan opbouwen met steun van haar familie. Toen zij na ruim 5 maanden een miskraam kreeg, gaf ze de moed duidelijk op en verviel in haar oude gewoonten van drank en mannen. Daisy werd aan haar lot overgelaten. Toen ik haar een keer ophaalde om bij haar zusje Nadia in het GoeieHoophuis te komen spelen werd mij duidelijk dat er nog een lange weg te gaan was met haar moeder. Ze lag stomdronken in bed en ik trof Daisy alleen en vuil aan. Kort daarna is ze alsnog uit huis geplaatst op een tijdelijk adres totdat we verhuist zijn naar ons nieuwe opvanghuis en we ruimte hebben voor haar. Nadia is op de hoogte van de komst van haar zusje en kijkt er naar uit. Gelukkig hebben de zusjes in de afgelopen tijd een band kunnen opbouwen en we hopen dat ze elkaar in de toekomst tot steun kunnen zijn. Hun moeder is nog altijd een zaak van gebed voor mij. Ze is zo bezeerd in haar leven dat ze eigenlijk continue iemand nodig heeft om haar te coachen en op het goede pad te houden. Iets wat bijna onmogelijk is. Zelfs haar vrienden hebben de moed opgegeven dat ze ooit nog eens zal veranderen. Ze is duidelijk in een dieptepunt beland. Gelukkig dienen we een God die nooit de moed opgeeft! Vanuit dat weten blijf ik ook zelf hoop houden. Ons team ontmoet haar iedere week en probeert haar bij het evangelisatiewerk onder de kinderen te betrekken. We blijven bidden of de Heere haar ogen wil openen. Ze is en blijft de moeder van Nadia en Daisy en we hopen dat ze op een dag haar verantwoordelijkheid gaat inzien en de kracht vindt in de Heere om boven haar ellende en pijn uit te stijgen. Ze kent de Weg, maar ze ontvlucht de Waarheid waardoor ze het Leven misloopt. Is dit trouwens niet een les voor ons allemaal? Hoeveel mensen kennen de Weg maar lopen het Leven mis omdat ze hun eigen Waarheid achterna lopen?

Samen met een vrijwilliger volg ik op dit moment een evangelisatiecursus. Het heeft ons nieuwe inzichten gegeven. Hoe bereik je mensen met het evangelie? Zijn we werkelijk bewogen met onze naasten zoals Jezus dat was. Zonder Jezus wacht ons de hel. Zo duidelijk is de Bijbel. Zijn we bereid om onze naasten de waarheid te vertellen en te redden uit de “vlammen die hen wachten”? Zuid-Afrika is een christelijk land. Zwarten, kleurlingen, blanken, bijna iedereen leest de Bijbel, bidt en gaat naar de kerk. Toch ontbreekt hier nog wel het één en ander. De heiligheid van God wordt nog wel eens vergeten en de gedachte dat “Jezus hun zonden toch wel vergeeft” maakt de drempel laag om te stelen, te moorden en er meerdere vrouwen op na te houden. Veel mensen denken dus dat het wel goed met hen zit. Ze vinden zichzelf een goed persoon en geloven vast dat ze na dit leven naar de hemel gaan. Wanneer je hen uitlegt dat je volgens Gods Woord de hemel verspeelt door 1 diefstal, vloek, leugen of overspel met je ogen, zie je een schrikreactie bij mensen. Ze zijn vergeten hoe heilig God is. God is niet een “lieve Vader, die onze zonden wel door de vingers ziet”. Er is maar één manier waarom God onze zonden wil vergeven. Dat is wanneer we geloven dat Jezus persoonlijk voor ons gestorven is en betaald heeft voor onze schuld. Wanneer Jezus Koning is in ons leven “keren we onse rug op die sonde, zoals we dat in het Afrikaans zeggen. En er komt schuldbesef en verdriet wanneer we toch weer foute dingen doen.
Met je verstand de bijbel lezen, bidden en naar de kerk gaan is niet genoeg. Er is een levende relatie nodig met de Heere God. Gelukkig zien we om ons heen mensen in de meest moeilijke omstandigheden blijmoedig getuigen van de kracht die de Heere God hen geeft om nee te zeggen tegen de verleidingen in het leven. Je zult maar geen eten hebben voor je kinderen!! Hoe groot is dan de verleiding om te gaan stelen en je lichaam te verkopen voor geld! Ik heb bijvoorbeeld grote bewondering voor een moeder die 7 monden moet voeden met 25 euro per week aan overheidssteun, terwijl de prijzen hier op hetzelfde nivo liggen dan in Holland. Ze vertelde me dat ze iedere zaterdag inkopen gaat doen en dat de Heere God haar geld vermenigvuldigd! Haar portemonnee raakt nooit leeg terwijl ze genoeg eten kan kopen. Toen Erwin en ik haar een baan in het GoeieHoophuis aanboden, wees ze dit na een korte aarzeling toch resoluut van de hand. Haar vriendin, waar ze zorg voor droeg, kon ze overdag niet alleen laten. Dan maar geen salaris! Ik hoor haar nog met een zucht zeggen; Ida, de zieken hebben de medicijnmeester nodig, niet die gezond zijn! Deze gelovige moeder is een groot voorbeeld voor mij.

Zo vergaren we iedere dag weer nieuwe kennis en inzichten.

Ook de cursus (filialtherapy) die ik heb gevolgd met 2 vrijwilligers heeft ons sterker gemaakt in het opvoeden van de veelal getraumatiseerde Goeie-Hoop-kinderen. Het heeft ons handvaten gegeven om om te gaan met hun moeilijke gedrag. Speltherapie en qualitytime geven onderlinge vertrouwelijkheid en nieuwe inzichten in hun verwrongen leventjes. Vooral bij de oudere kinderen zien we duidelijk resultaat bij deze nieuwe aanpak. Ze gaan zich meer op hun gemak voelen en binden zich gemakkelijker.

Ik zie ook duidelijk paralellen met mijn eigen gezin. Ook mijn eigen kinderen hebben een moeilijke tijd doorgemaakt na onze emigratie. Ingrijpende gebeurtenissen doen iets met kinderen. Met de GoeieHoopkinderen maar ook met mijn eigen kinderen. Het is belangrijk om de tijd te nemen voor ze, aandacht en liefde te geven maar ook om ze het gevoel te geven dat papa en mama weten wat ze doen en dat wij, als volwassenen, de situatie onder controle hebben. Gelukkig gaat het met onze eigen kinderen erg goed en hebben ze vertrouwen in hun ouders en in hun toekomst.
Wat de GoeieHoopkinderen betreft is dit niet altijd gemakkelijk. Voor ons is niet altijd duidelijk wat hun toekomst inhoudt. Gaan ze terug naar hun ouders/moeder, wordt het een pleeggezin, of blijven ze voorlopig bij ons, in het GoeieHoophuis…? Hun vragende, bange ogen doen een beroep op ons als volwassenen om hen het gevoel te geven; wees maar niet bang, wij zijn er voor jullie en we hebben de situatie onder controle.

De oudste GoeieHoopkinderen weten dat ze voorlopig nog wel een tijdje bij ons blijven. Ze kijken erg uit naar de verhuizing. Ze voelen zich echt deel geworden van een “familie” en praten van “thuis” als een veilige plek. Soms lijkt het tegenstrijdig. We weten dat de meeste kinderen op een dag het Goeie-Hoop-huis weer gaan verlaten. Toch hebben we geleerd dat het belangrijk is om de kinderen, tot op zekere hoogte, te laten binden aan ons. Het is de enige manier om hen veilig en geliefd te laten voelen, waardoor ze trauma’s kunnen gaan verwerken.

……”voorjaarsvakantie”……

We zijn er even 3 dagen tussenuit geweest met onze kinderen. We hebben een kampeeruitrusting en besloten de Cederbergen in te trekken, zo’n 3 uur rijden boven Kaapstad. Het was behoorlijk avontuurlijk en we hebben genoten. De wegen in de Cederbergen zijn niet geschikt voor gewone auto’s en je kunt er uren rijden zonder een tegenligger tegen te komen. Onze auto heeft het onderstel van een “bakkie” en kan deze wegen dus aan. Maar….ook wij kwamen vast te zitten in een waterpoel en moesten er via de achterklep uitklimmen. En tja, wat dan…. Als een gebedsverhoring verscheen er een stofwolk in de verte en kwam er een auto aan. Afrikaners zijn altijd bereid om te helpen maar in dit geval ontbrak er toch nog iets belangrijks; een touw! Gelukkig stond er boven ons op de berg een bouwvallig huisje waaruit een zwarte man tevoorschijn kwam met een lang touw. Blijkbaar had hij dit wel vaker bij de hand gehad en op die manier kon hij nog een aardig centje aan fooien bij elkaar verdienen.
De volgende dag kregen we twee lekke banden en met één reservewiel kom je dan ook niet ver. Voorzichtig reden we verder en na een bocht in de bergpas zagen we onder ons in het dal een boerderij liggen. Toen we daar aankwamen was de band inmiddels helemaal aan flarden maar ook deze afrikaners waren erg bereidwillig en hadden het reservewiel binnen de kortste keren gerepareerd met wat rubberen pluggen. Onvoorstelbaar dat we er veilig mee zijn thuis gekomen in Gordon’s Bay!


Ondertussen hebben onze kinderen weer de nodige avontuurlijke verhalen. We hadden onze tenten opgeslagen aan een bergbeek waar de kinderen heerlijk in konden spelen. De eerste ochtend al ontdekte Japke 3 meter vanaf onze vuurplek een 12cm grote verse pootafdruk van een Luipaard in het zand bij het water! Ze heeft er een foto van gemaakt en gecontroleerd bij de ranger en inderdaad bleek het om een luipaard te gaan. De ochtend daarna werden we wakker door een luid gegil van Marianne. Daarna hoorden we Gerrit roepen; Marianne het een vis gevang! Ik dacht nog; niets voor Marianne om een vis te vangen en pakte snel mijn fototoestel. Toen ik de tent openritste, zag ik al snel wat er aan de hand was. Het was geen vis maar een slang die haar had verrast in het water! Het is nu al de tweede keer dat ze helemaal overstuur is geraakt door een slang die haar in het gezicht staart. Gelukkig was het dit keer geen dodelijke cobra maar een onschuldige waterslang.

Het is goed om af en toe even afstand te nemen van je werk en je helemaal te richten op je eigen gezin. Je beseft dan weer:
Wat ek is, is net genade,
Wat ek het, is net geleen,
Eintlik snak ek naar die water van rus,
Here lei my vanaand daarheen.






Wilt u het laatste nieuws van Goeie Hoop per e-mail ontvangen? Klik dan hier om u op te geven voor de Goeie Hoop Nieuwsbrief.